Demokrasi

Demokrasi; özgür ve hür düşünce, kanunlar karşısında herkesin eşit olduğu bir sistemdir. Düşünce yoluyla çözümlenmeyecek hiçbir problem yoktur. Yeter  ki olaylar dar bir çerçeveden ele alınmasın. Her benlik, her insan farklı bir düşünce, beyin ve davranış biçimi demektir...

 

Öyle olmasaydı dünya üzerinde tüm milletler eşit, tüm insanlar aynı davranış biçimini sergileyen benzer kişiler olurdu... Yaratanda bunun böyle olmasını istememiş, herkesi ve her toplumu birbirinden farklı yaratmış ki  akıllarda yarışılsın diye...

 

Hal böyleyken insanları belli kalıplara koymak, belli davranış biçimlerine itmek, aynı fikri düşünmeye ve davranmaya yönlendirmek kadar komik bir şey düşünülemez.. Bunun adına yönetmek denilirse,demokrasi denilemez.. Doğru ve yanlış kavramı herkese göre farklıdır. Yaşanılan coğrafya, örf, adet ve kültürlerde bizim doğrumuz, diğer bir topluma göre yanlış  sayılabilir.

 

Mesela bazı toplumlarda düşünce ve fikir özgürce ifade edilemez, bazı konular irdelenemez, kabul görünen fikirler bellidir, herkesin buna göre davranması beklenir. Üretemeyen, düşünemeyen, bir konuda fikri olmayan kişiler veya milletler köle ve hizmetçi hatta asalak bir yaşam sürmeye mahkûmdur. Her şeyden önemlisi insani vasfını yitirmiş sayılmalıdır.

 

Allah bile insanoğluna koyun sürüleri gibi olmayın demiştir. Yani bir kişinin peşi sıra gitmeyin... Sorun, soruşturun, araştırın ve kendi fikriniz- aklınızla hareket edin demek istemiştir. Saplantılı ideolojide bu tarz davranış biçiminin bir uzantısıdır bana göre...

 

Bir insanın çok, faydalı, değerli bilgileri ve düşünceleri olabilir, bundan herkes fayda sağlayabilir, davranış biçimleri örnek teşkil edebilir, ama aynı kişi devlet yönetiminde başarılı olmayabilir, faydalı ve yararlı insanları kullanmayı başaramayabilir, çok seslilikten rahatsız olabilir, bireysel düşünebilir, çoğul düşünmeyi ret edebilir, herkesin kendi davrandığı gibi davranmayı ve düşünmeyi isteyebilir...

 

İşte ben buna saplantılı düşünce biçimi derim.

 

 Çünkü örnek teşkil eden, güzel düşünen ve davranan kişilerin vizyonlarının geniş olması gerekir, benlik  kavramlarının kısıtlı, biz kavramının geniş olması lazımdır.

 

Ben ve Biz...

 

Biz düşüncesi hep ileriye götürür, tamamlayıcıdır, ekipselliği ifade eder.

 

Ben düşüncesi kişisellik taşır, tekil davranış biçimidir, herkesin aynı kalıplara girmesini sağlar ve paylaşımcı değildir. Geçmişte yaşamayı ve yapılanların onur ve gururuyla avunmayı temsil eder.

 

El elden her zaman üstündür, fikirlerde, fikirlerden…

Başarı, gelişme ve huzur tamamen özgür düşünce ve davranış biçimleriyle gerçekleşir.

 

Dar kalıplar gün olur basınca sebep verir. Biriken basınç kuvveti en yüksek etkiye sebep olan patlama noktasıdır. Doğanın kanununa aykırı... Oysa doğadaki kanunda her şey doğar, gelişir, ölür. Bir fikir de doğar gelişir ve ömrünü tamamladıktan sonra yok olmaya mahkûmdur. Zira çağımız olduğu yerde durmamaktadır, yani çağa uygun yaşamak ve olaylara bakış açısı katmak gerekir.

 

Bunu da insanoğlu nesillerle gerçekleştirir. İki nesil öncesinin düşünce ve davranış biçimiyle, yeni neslin düşünce ve davranış biçimi arasında oldukça fark vardır.

 

Bu nedenle insanları çağlar boyu süren veya belli kalıplaşmış ideolojilerle sınırlayıp, kalıplara sokmak ve yönlendirip yönetmek veya düşünceleri belli kalıplarda sınırlı tutmayan ya da çerçeveleri dar kullanmaya kalkışmak, basınç örneğinde olduğu gibi kişisel patlamada değil toplumsal hatta sosyal patlamaya sebep olur.

 

Diyeceğim odur ki.. Akıl ve düşünce öyle bir silahtır ki, yerinde ve doğru kullanıldığında her kapıyı açar, her ortama uyum sağlar.

 

Ama yanlış, zamansız ve yetersiz kullanıldığında akılsızlığın önünde sadece ruh doktorlarının tedavilerinin geçerli olduğu ve insan olmanın onursuzluğu yatar.

Allah derki: Halen aklınızı işletmeyecek misiniz?